Kaini dhe Abeli – Të bijtë e Adamit
.jpeg)
Historia e Kainit dhe Abelit gjithmonë më
ka tërhequr, sepse pasqyron pothuajse çdo marrëdhënie në jetë: ose Kain, ose
Abel. E rëndësishme është të dish dhe të pranosh se cilës anë i përket.
Pjesa sjell Kainin në tribunën e gjyqit për të provuar, justifikuar apo shfajësuar aktin që ai kreu nga perspektiva e tij. Shtron pyetjet nëse do të kishte ekzistuar vrasja nëse Kaini nuk do ta kishte vrarë Abelin; a është fajtor Kaini si autor i vrasjes së parë në botë për çka pasoi, apo njerëzit që vazhduan të vrasin? E teksa Kaini flet, më tepër vërteton që i gjithë faji bie mbi të. Më shumë një fjalim/vetëmbrojtje prej narcisti që luan viktimën – “unë po, por ju akoma më shumë”.
.jpeg)
Më pëlqeu lidhja midis historisë
origjinale, ku Kaini lëngon për aprovimin e Zotit, e shndërruar këtu në lëngim
për aprovimin e babait, familjes, që i jep një nuancë bashkëkohore, megjithëse
është një temë e përjetshme. Por mospërfillja, apo le të themi mosdashuria e
dikujt ndaj teje, nuk është një arsye për asnjëfarë krimi makabër. Hyn pastaj
në një temë komplet tjetër.
Në fund të fundit, Kaini në histori
paralajmërohet nga Zoti dhe pati lirinë të zgjidhte. Gënjeu për krimin dhe, me
një përgjigje si “A jam kujdestari i vëllait?”, nuk tregoi asnjëfarë pendimi
për atë që kishte bërë. Dhe ta sjellësh në gjyq për t’u vetëshfajësuar dhe për
të kërkuar llogari për atë çka pasoi… hmmm.
Personalisht, do ta kisha parë më tepër
në këndvështrimin e përcaktimit të fatit të tij. Pse duhej të ishte ai që të
ndjente xhelozi, që të ofronte me kurnacëri, që të tundohej të vriste të
vëllain? Pse? Pse “zgjedhja e tij e lirë” duhej të ishte një zgjedhje e
gabuar…? Është një pyetje që e hasim shpesh edhe sot: “Pse unë?”
Sepse, nëse ti bën një vrasje e tjetri
pesë… nuk të bën as më shumë të mirë, as më pak të keq. Të dy vrasës mbeten.
Ore, dhe mund ta kenë thënë këtë dhe nuk
e kam dëgjuar lol. Nuk di pse kishin vendosur autoparlantët anash në sallë,
volumi i të cilëve shpeshherë mbulonte zërat e aktorëve, plus që salla vetë ka
problem me akustikën, kështu që nuk i dihet.
Gjithsesi, për mua do të thoja që është
një ndër shfaqjet që më ka pëlqyer më shumë nga Teatri Eksperimental, me një
skenografi, koreografi dhe ndriçim shumë të realizuar. Ok, disa koncepte janë
të njohura, por të realizuara dhe të përshtatura shumë mirë në këtë pjesë.
Gjakova ishte ylli i kësaj shfaqjeje. Ok, unë them gjithmonë që luajnë mirë,
poooor Silvio në këtë rol ishte thjesht superb! Mos e humbisni.
Post a Comment